Category: MY STORY

ถ้าผิดเป็นครู เราคงเป็นนักเรียนหลังห้อง ไม่ตั้งใจเรียน แถมยังสอบตก

เวลาเราทำอะไรผิดก็มักจะได้ยินวลีที่ว่า ‘ผิดเป็นครู‘ ซึ่งความหมายก็อยุ่ในตัวคือ ให้เราเรียนรู้จากความผิดพลาดนั้น.. วันก่อนผมมีโอกาสได้ฟัง podcast อันนึง ฟังแล้วชอบมาก เลยอยากมาแบ่งปัน ทุกคนที่ประสบความสำเร็จมักจะบอกว่า จงทำผิด เพื่อจะได้เรียนรู้ ผิดที่เถอะ ล้มไปเถอะ แต่ แทบทุกคนก็เคยทำผิดพลาด เคยล้มกัน แต่ทำไมยังไม่เห็นประสบความสำเร็จซักที.. สิ่งที่ต่างกัน ของคนสำเร็จกับไม่สำเร็จอยู่ตรงไหน มันมีอยู่ประมาณ 3 ขั้น ที่ผมคิดและตกผลึกจากการฟังมาเขาบอกว่า สิ่งแรกเลยต้อง ยอมรับ ความผิดนั้น แบบ 100% นั้นคือ เราผิดเอง จะยอมรับแบบเก้งๆกังๆ 99% แล้วอีก หนึ่งไปโทษคนอื่น นี่ก็ยังถือว่าไม่ผ่านข้อนี้ ต้องยอมรับผิดทั้งหมด.. ขั้นต่อมาคือ สำรวจและตรวจสอบตัวเอง ว่า เราทำอะไรผิด ผิดอย่างไร สาเหตุมาจากอะไร แบบที่คิดถึงแต่ตัวเอง ไม่ใช่โทษปัจจัยภายนอก โทษฟ้าฝน คือหาว่า เราไปมีส่วนกับสิ่งนี้อย่างไร ข้อสุดท้ายคือ เราจะทำอย่างไร เพื่อแก้ปัญหานี้ และทำอย่างไรป้องกันไม่ให้มันเกิดซ้ำ หรือผิดซ้ำอีก โดยที่ให้น้ำหนักการลงมือทำ อยู่ที่ตัวเองมากสุด Read More

หนึ่งปีแห่งความอาลัย

บันทึกนี้ผมเขียนไว้เมื่อ ๑ ปีก่อน… เมื่อก่อนผมมักสงสัย ว่าเวลาบ้านเมืองเกิดเหตุการณ์สูญเสียบุคคลสำคัญของชาติแบบนี้ เหล่าห้างร้านบริษัทต่างๆ มีการรับมือกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ทันท่วงทีได้อย่างไร เราได้เห็นโฆษณาทุกที่ กลายเป็น คำถวายอาลัย ทีวีโทรทัศน์กลายเป็นโทนสีทึบ เหล่านี้ ผมไม่เคยคิดว่างาน “เบื้องหลัง” เพื่อ “เบื้องหน้า” เหล่านี้ จะทำกันอย่างไร จนกระทั่งคืนเมื่อวาน สิ่งที่ผมสงสัยและเกิดคำถามมาตลอดก็ได้มลายหายไปสิ้น… ข่าวลือต่างๆ ถาโถมมาช่วงบ่าย ๓ – ๖ โมงเย็นอย่างหนาหู การเตรียมการรับมือกับเหตุการณ์เหล่านี้ กลายเป็นเรื่อง เร่งด่วน และฉุกเฉิน ทุกอย่างถูกวางแผนไว้ แม้ว่าในการประชุม ทุกคนไม่อยากจะพูดถึงเลยก็ตาม หรือแม้แต่การประชุมที่เปี่ยมไปด้วยคราบน้ำตา และเสียงสั่นเครือ ของผู้เข้าร่วมประชุม จนกระทั่งผมออกห้องประชุมมา เริ่มเตรียมงานด้วยมือและใจที่สั่นรัว เร็ว ผิดแปลกกว่าปกติ หลายอย่างทำไปผิดๆ ถูกๆ ด้วยสติไม่สมประดี และเป็นเหมือนกับทุกๆ คนที่รู้ว่า ไม่อยากทำ เพราะความเชื่อเรา ไม่อยากแช่ง หรือทำอะไรให้มันเป็นลางบอกเหตุ แม้ว่าจะมีสาย หรือวงใน คอนเฟิร์มกันมาเป็นระยะๆ สื่อทุกชิ้น ถูกเปลี่ยนโทนสี ลดความสดใส Read More

งานผมมีแต่รูทีน (Routine) แล้วจะโตได้ยังไง!?

มีคนเคยถามผมด้วยคำถามนี้แล้วก็ชวนให้คิดเหมือนกันว่า มนุษย์เงินเดือนที่ทำงานแบบรูทีน ประเภทที่ว่า นั่งทำ report ทั้งวัน นั่งคีย์ข้อมูล หรือทำอะไรที่มันซ้ำๆ เดิมๆ ทุกๆ วันเนี่ย เขาจะเติบโตไปในระดับที่สูงกว่าได้ยังไง…ในเมื่อทำไป ก็ไม่ได้มีอะไรใหม่ขึ้นมา ผลงานรึก็รีพอทที่ทำทุกวันนี่แหละ เรียกว่าผลงานได้มั๊ย.. นั้นสิ.. Read More

Digital Footprint ทุกร่องรอยมีความหมาย

พอดีเมื่อวานเรียนวิชานึง กล่าวถึงคำว่า Carbon Footprint ก็เลยนึกถึงบนโลกอินเทอร์เน็ตที่เราใช้ชีวิตอยู่อีกโลกนึงที่เป็นโลกคู่ขนานกันขึ้นมา ที่ถึงแม้อาจจะไม่มีการปล่อย Carbon แต่ก็มี Footprint อย่างนึงที่เราทุกคนทิ้งไว้ เยอะมากไม่แพ้กัน นั้นเรียกว่า Digital Footprint .. Read More

ช่วงชีวิตนึง ที่เรียกว่า เรียนป.โท

ช่วงนี้ผมอยู่ในช่วงใกล้สอบกลางภาคของการเรียนปริญญาโทอยู่ครับ อารมณ์ ความรู้สึก ค่อนข้างคล้ายคลึงกับสมัยตอนเรียนปริญญาตรี นั้นแหละครับ แต่สิ่งที่อาจจะแตกต่างไปคือ “ความรับผิดชอบ” และ “เรื่องที่เราต้องรับผิดชอบ” ครับ ช่วงที่เราเรียนป.ตรี Read More

เจดีย์ชเวดากอง ย่างกุ่ง พม่า

เล่าเรื่องเมืองพม่า

เดือนที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ประเทศพม่า 2 วัน เลยถือโอกาส ท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาซะหน่อย กับประเทศเพื่อนบ้านคู่รักคู่แค้นทางประวัติศาสตร์กันมายาวนาน Read More

1 2 3 6